به من بگو چه کنم ...

بهار آمد و باران بر اهل کوفه نریخت

بهار آمد و یک شاخه هم شکوفه نریخت

گذشت سوز زمستان و باد با خود برد

تمام شوق مرا انجماد با خود برد

دوباره چلچله ها دیر آمدند به شهر

و ابرهای زمینگیر آمدند به شهر

دوباره پنجره بسته است باد می آید

جهان به خاک نشسته است باد می آید

دوباره بال شکسته به خواب می بینم

دل به خاک نشسته به خواب می بینم

جهان پر است پر از سایه های سنگ به دست

جهان پر است پر از مردم تفنگ به دست

میان کوچه و بازار جای تو خالی است

در این سکوت دلآزار جای تو خالی است

تو نیستی و من از حجم دود می ترسم

از این همه زن پهلو کبود می ترسم

مرا ببخش که جز تو سخن نمی دانم

و حرفهای دگر هست و من نمی دانم

تو نیستی و من و درد و کوفه ی بی چاه

چه بی چراغ ، چه تاریک کوفه ی بی ماه

دوباره چلچله ها دیر آمدند به شهر

و ابرهای زمینگیر آمدند به شهر...........................

حتی حوصله ی اینکه بقیه اش را بنویسم ندارم ....

بگذارید فکر کنند شاعرها پولدارند

((برندگان سومین دوره جایزه پروین اعتصامی معرفی شدند . در این دوره کتابهای منتشر شده سه سال (84،85،86) مورد ارزیابی قرار گرفت .در زمینه شعر،ادبیات داستانی ، ادبیات نمایشی ،ادبیات کودک و نوجوان ، و پژوهشهای ادبی و کتابهایی در زمینه ترجمه ، تصحیح و تاٌلیف که در این میان 16 کتاب برگزیده و دو نفر شایسته تقدیر و قدر دانی شناخته شدند به نفرات بر گزیده 25 سکه بهار آزادی تعلق گرفت و به نفرات شایسته تقدیر نیز 5 سکه ... یکی از این برگزیدگان خانم مریم جعفری آذر مانی بود که گفتگویی کوتاه با وی انجام دادیم ......))

متنی که در بالا آورده شد از مجله جوانان امروز دوشنبه 7 اردیبهشت 1388 شماره 2069 گزارش خانم زهرا جهانشاهی تحت عنوان جوانان موفق اقتباس شد .

بنده گاهی وقتها علاوه بر وبگردی ، کتابگردی و... مجله گردی هم می کنم از مجله های آشپزی گرفته تا سرگرمی و ...

واقعا دوست دارم بروید متن کاملش را بخوانید و اصلا خوشم نمی آید به شخصی گروهی یا هرکه فکر می کند دارد کار ادبی انجام می دهد حمله کنم و روی او متمرکز شده و مثل بعضی از منتقدین تمام عقده هایم را خالی کنم

طبیعتا بعد از خواندن اولین پاراگراف گزارش مربوطه منتظر حرفهای جالبی در مورد ادبیات بودم ، اجازه دهید قسمتهای دیگر گزارش را مرور کنیم :

((* از خودتان بگویید.

مریم جعفری هستم متولد56 کارشناسی مترجمی زبان فرانسه ،شعر گفتن را از سال 75 شروع ، آن زمان که دیپلم داشتم

...

*شعر کدام شاعر را می پسندید؟

از شعرای کلاسیک حافظ بیدل و از شعرای معاصر حسین منزوی اخوان ثالث قیصر امین پور و ...

*اگر کاغذ و قلم نداشته باشید و شعر به ذهن تان بیاید چه می کنید؟

(می خندد) چه سؤالات جالبی می پرسید،

سعی میکنم حفظ کنم ولی تا به حال به من الهام نشده است ،سعی می کنم فضا و شرایط را فراهم کنم .

*اگر نیمه شب ذوق شعری تان گل کرد چه می کنید ؟

من فقط شبها شعر می گویم ولی به خاطر شعر از خواب بیدار نشده ام .

*بهترین تشویقی که تا کنون شده اید؟

یکی از شعرهای سمفونی (جاده جای ده ما بود که حالا خاکی است /صاحب خانه ویرانه خاکی ما کیست )این بیت را دوستم برای همکارش خوانده بود که او فردی روستایی بود. آن فرد به دوستم گفته مگر ایشان در روستا زندگی می کند که اینقدر قشنگ سروده ، وقتی این صحبت را با من کرد بسیار خوشحال شدم زیرا توانسته بودم خودم را جای او بگذارم . چنین تشویقی مرا خوشحال می کند.

...

*دوست دارید شعر سرودن را به عنوان حرفه برگزینید ؟

نه اگر تیراژ کتابها سی هزار نسخه هم بشود باز نمی توان به عنوان حرفه بر آن تکیه کرد شاعر درآمدی ندارد مگر به حواشی بپردازد ، بنابراین نمی شود به عنوان حرفه بدان نگریست . بگذارید طرفداران شعر فکر کنند شاعرها پولدارند .

...

*چرا جوانها طرفدار شعر سپید هستند ؟

شاید مقداری لج می کنند . مورد هایی را می بینم که فرد می خواهد بگوید نو هستم و کهنه نیستم . البته معتقدم شعر سپید اگر خوب بیان شود خیلی بیشتر در ذهن مخاطب جا باز می کند .

* چند خط شعر از کتاب پیانو را برایمان بخوانید

مادرم می گوید :انسان یا پر از درد است است یا مرد است

درد سرهای پدر سردرد شد ،مادر چه نامـــــــرداست

گاهی از این جمله مادر جنون می گیـــــردم امــــــــا

باز می پرسم پدر با این همه دردش چرا مــــــرد است

*حرف آخرتان را بفرمایید .

تقریبا 18 سالم بود که در کتابخانه ، دوستم آماده شد به انجمن ادبی برود . تا آن زمان نمی دانستم چنین جایی وجود دارد . همراهش شدم و دیدم چقدر شاعر دور هم جمع اند در حقیقت اتفاقی به انجمن شعر رفتم . هرکس طبع شعر دارد لزوما شاعر نمی شود چه بسا افراد بهتر از من بودند اما این مسیر برایشان هموار نشد یا خیلی افراد موقعیتهای بهتر از من داشتند و استفاده نکردند . جوانها از فرصتها و موقعیتها استفاده کنند و دنبالش را بگیرند .))

فکر می کنم شاعر خیلی حق دارد جوانها را نصیحت کند چون جوانها اصولا از موقعیت استفاده نمی کنند و مثلا اگر اتفاقی به انجمن مخترعین بروند هی از خودشان اختراع در نمی کنند ودر زمینه طبع خدادای شان به انداره کافی زور نمی زنند و فضا را فراهم نمی کنند و همانطور که شاعر در انتخاب شدن اثرش در این زمانه قحطی کتاب خوب ، بی تقصیر بوده انتخاب نمی شوند و از سرمایه وجود داوران آگاه و کار بلد که همیشه هِرّ را از بِرّ تشخیص می دهند و اصــلا برنده را نمی شناسند و منصفانه قضاوت می کنند ، به اندازه کافی استفاده نمی کنند .واقعا که چه جوانهای نا موفقی داریم ...

از كوچه هاي روستا به شتاب مي گذشت .ديگر ديدن درختهـــاي بلند انجيــر و سروصـداي گنجشكهــــا چه چيزي براي او داشت ؟ چادرش را يكبري بر شانه اش انداخته بود و روسري را محكم پشت سرش گره زده بود. گاهي جلوي روسري را آنقدر پائين مي كشيدكه تمــام پيشاني اش رامي پوشاند؛ ديــگر دوست نداشت كسي ابروهـــاي دختــــرانه اش را ببيند . از دور به زني سرا سيمـــه مي مانست كه به جستجــوي طفلش  مي رود.

كارگاه قاليبــافي مثل هميشه پر از آواز دختركــان و زنان بود؛ شلوغ پرگرد و پراز رنك. اٌف … كي تمام  مي شد؟ روزها را هر گونه كه بود به شب مي رساند امّا شبها را چه مي كرد؟ خيـــــــالاتِ مزاحم  هرشبه را ؟

 درانتظار شكفتن زنانگي اش بود. هر چندازمردها چيز زيادي نمي دانست امّا شيريني در آغوش كشيدن يك كودك را كه مي شناخت. اگر بچــه اي ندا شته باشـد اصلاً به چه دردي مي خورد ؟ زيبــائي اش؟آن قـــد كشيده ؟آن صورت خوش فرم ؟ ابروهاي پيوسته؟ موهاي مشكـيِ لختش؟ اينهــــا را مي خواست چه كند؟ كاش نمي دانست ؛ كاش زيبائي خود را نمي شناخت امّا دستِ خودش نبود هر زني را كه مي ديد در چهره اش به دنبالِ زيبائي جواني اش مي دويد .

ديگر هر كسي ـ هركسي كه دوستش بدارد ـ كافي بود. ديگر هر چيزي غير از اين خانــه اين در وديوار برايش بس بود . تمام روستا مثل بختك روي سرش افتاده بود . اصلاً آمدن بهـــار رانفهميده بود اصلاً انگار حتي سرش را بلند نكرده بود كه آسمان را ببيند .

اگر دست خودش بود از ساية خودش هم مي گريخت . نوزده سال او را به دنبــــال خودش كشيد كه چه ؟ خواهرش وتمام دخترانِ همسايه از سيزده سالگي ساية خود را از ياد برده بودنـدامّا او هنوز به سايه اش فكر مي كرد؛ فكر مي كرد جاي اين سايه بايد قامت بلند مردي با او باشد جاي اين سايه بايد كودكي به دنبال او بدود .

شايد خودش نمي دانست كه چقدر از همه بيزار شده است از خواهرش كه دوباره بي خيال درانتظار تولد كودكي بـود بي آنكه به آن يكي بيانديشد بي آنكــه مـردش رادو ست بــدارد.از زن بــرادرش كه او را از هرچه نوعروس بيزار كرده بود از دختر همسايه كه با همة كودكي اش ساية مردي روي سرش بود از همه نه؛ شايد از تمام زنها .

وقتي كه هيچ كس خانه نبود به اتاق زن برادرش مي رفت و دررا قفل مي كرد . چه خلـوتي داشت خودش را در يك آينة قدي نگاه مي كرد با سرخاب با سفيداب با آن موهاي مشكــيِ بلند. ديگر اين روزها شرمش هم نمي آمد و مثل دفعة اول سرخ نمي شد . از ديدن خـودش درد مي كشيـــد از ديدن خودش لــــــــــذت مي برد نمي دانست كداميك بيشتر امّا هر چــــه بودگاهگاهي او را به اين اتاق و به اين آينه مي كشاند .

هر شب حضور بقيه را ناديده مي گرفت ؛ زير يك لحاف سنگين گوشة اتاق كز مي كـرد و خيال مي بافت ؛ خيالِ قد بلند و طرح بدن مبهم يك مرد؛ خيالِ لذتهاي عميق و دور؛ خيالِ خانمِ خانه بودن؛ خيالِ عزيزِ مردش بودن؛ خيالِ با تني چاق و سنگين در انتظار بچه اي بودن؛ خيـالِ دندان تازه درآمدة طفلي كه سينه اش را گاز مي گرفت ؛ درد ؛ رنج ؛ لذت ؛ در خيــال موج مي خورد وكم كم مي خوابيد و فردا هيچ حادثة تازه اي اتفاق نمي افتاد ؛ هيچ مردي به دنبال او نمي آمد هيچ مردي .

هرچند خيالاتِ خودش از لباس سپيد عروسي شروع مي شدامّا به عروسي كسي نمي رفت از جمع مرموز زنان بيزار بود ؛ اگر مي نشست حرف مي زدند اگر مي رقصيد حرف مي زدند اگر مي خنديد اگر نمي خنديد اگر بلند مي شد اگر تكـان نمي خورد هميشــه حرف بود و او چقدر خسته بود ؛ نمي رفت . يك كلمه نمي رفت و بي خيـال . از انشاء الله هاي غليظ بيزار بود و از نگاههاي خيره بدش مي آمد .

به هر جا كه نگاه مي كرد شبيهِ خودي نمي يافت .انگار جزاو هيچ كس تنها نبود.پدرو مادرش مرغ و خروسها ؛ مرغ عشقها ؛ گوسفندها ؛ گاوها ؛ گنجشكها … هيچ كس جز او تنها نبود . بي جهت نبود كه از خانه از كوچه از روستا اينقدر بدش مي آمد . جايي ديگر ؛ دور ؛ دورتر از اينجا؛ شايددر شهر شايد در روستاي مجاور با آن امامزادة غريب كسي باشد.

امامزادة غريب ! بالاخره كسي را يافته بود ؛كسي كه تنها باشد غريب باشد رنج بكشــد واز دست مردم بميرد . چه وجوه مشتركي بين او وآن امامزادة چندصد سال پيش بود. اصـلاً اين امامزاده خودش از كجا آمده بود؟ چرا آمده بود ؟ چرا تنها مانده بود ؟ چرا هيچ كس از زن و فرزندان او حرفي نمي زد ؟ در دلِ بنين انگار خورشيدي طلوع كرده باشد ؛ كــارهايش رنگ ديگري گرفتند صورتش هم انگار .

چه چيزي او را اينگونه اميدوار كرده بود ؟ چه چيــزي ؟ خودش هم به درستي نمي دانست !مادرش از ديدن لبخند او بسيار ترسيده بود؛ نكند ديوانه شده باشد؟

بنيـن با خودش فكر مي كرد ولشان كن و مي خنديد تنها با خودش . در باغ مي دويد ودستهاو گيسوانش را رها مي كرد ؛ مي دويد و نفس مي كشيد .

چه اتفاقي قرار بود بيافتد؟ نمي دانست واقعـــاً نمي دانست امّــا هر چه بود او را دوبـاره سيزده ساله كرده بود و آن شش سال سياه را از زندگي او شسته بود . ديگر هر روز منتظرترو تكيده تر نمي شد . ديگر انگار از چيزي نمي ترسيد . ديگر به مرغ و خروسها لگد نمي زد .ديگرمرغ عشقها را وقتي كيپ هم نشسته بودند نمي ترساند. ديگر چوبدستي بنين بركمرگوسفندان فرود نمي آمد. ديگر به هيچ چيز فكر نمي كرد .

خورشيد طلوع مي كرد و بنين كوزه در دست فاصله را كوتاه مي كرد . مي رفت و از دور بـه دنبالِ منارة سبز امامزاده مي گشت . مي رفت امّا نه به شتاب .اينبار ديگر براي نديدن درختهاي انجير و گردو براي نشنيدن سروصداي گنجشكها شتابي نداشت . آرام و منتظر مي رفت .در پيلة چادرش شمعها را مي فشرد و دلش مي ريخت انگار كه دستهاي نامحرمي را مي فشارد . باز هـم آن درد و لذت غريب به سراغش آمده بود .

مي رفت و نگاه مي كرد و مي يافت . مناره بزرگتر و روشنتر مي شد.از سياهي به سبزي مي زد مثلِ بختِ بنيــن .

نگاه ميكرد .دهانش باز مانده بود . گويي بار اول است كه آسمان را مي بيند ؛ آفتاب را مي بيندانگار بار اول است .مي رفت بي آنكه بداند چه ماهي است و چند شنبه است تنها مي دانست بايد برسد شمعها را روشن كند و هر چه گريه كه اين چند سال فرو خورده بود بيرون بريزد .

امامزاده حتماً درد تنهايي را مي فهميد . حتماً مي دانست عزيز نبودن چه طعم تلخي دارد . حتماً آن موقعها كسي به امامزادة غريب و سبزپوش خيره نگاه كرده و او را رنج داده بود . امــامزاده حتماً مرد غريبي را مي شناخت كه بخواهد زني را ؛ زن زيبايي مثلِ او را دوست بدارد .امــامزاده مثلِ يك شعلـة آتش دلِ بنيــن را از اميد مي گداخت . تنها بايد مي رسيـــد .